Wycieczka do Krakowa

23 września 2001 r. grupa uczniów z klas trzecich pod opieką pań: Bożeny Karpowicz, Marzeny Popławskiej, Stanisławy Kossakowskiej wyjechała do Krakowa na uroczystość złożenia w Krypcie Wieszczów na Wawelu urny z ziemią ze zbiorowej mogiły w Montmoreney, w której spoczywa Cyprian Kamil Norwid, patron naszej szkoły. Po zakwaterowaniu w Domu Studenckim "Nawojka" udaliśmy się na Starówkę, żeby przywitać się z Krakowem i popatrzeć na Sukiennice, Kościół Mariacki i inne zabytki znajdujące się w tej części miasta. Padał deszcz, ale spacer przedłużał się i dopiero o 22:00 wróciliśmy do akademika.

24 września udaliśmy się do Katedry Wawelskiej i zajęliśmy wyznaczone nam miejsce. Poczet sztandarowy ze sztandarem naszej szkoły stanął przy Ołtarzu Ojczyzna (tak nazywa się grób biskupa Stanisława - patrona Krakowa i całej Polski). Uroczysta msza święta rozpoczęła się przy dźwiękach Dzwonu Zygmunta. Kardynał Macharski poświęcił urnę, mówiąc: "Naród przyjmuje symboliczne prochy w miejscu pochówku królów, bo Norwid królom był równy. W 180 rocznicę urodzin poety wrota Krypty Wieszczów otwierają się znowu." Proboszcz Katedry ks. Janusz Bielański dodał: "Urna pozostanie tu tak długo, jak długo przetrwa Katedra." Ze wzruszeniem słuchaliśmy tych słów i z dumą patrzyliśmy na sztandar naszej szkoły, który był tu, gdzie być powinien w takiej chwili. Na zakończenie mszy aktor krakowski Zbigniew Zapasiewicz recytował wiersze: "Wielkość", "Moja ojczyzna", "Syberie", "Coś ty Atenom...". Brzmiały one inaczej niż czytane na lekcji - dumniej, uroczyściej... Po uroczystości zeszliśmy do Krypty Wieszczów, aby tam w towarzystwie delegacji z krakowskiego liceum czuwać przez chwilę przy symbolicznym grobie wieszcza i spełnić polecenie poety, zawarte w słowach wyrytych na płycie: Z karafki napić się można, uścisnąwszy ją za szyję i pochyliwszy ku ustom, ale kto ze źródła pije, musi uklęknąć i pochylić czoło.

Następnego dnia zwiedzaliśmy Kraków. Znów udaliśmy się na Starówkę, do Kościoła Mariackiego gdzie oglądaliśmy otwarcie słynnego ołtarza Wita Stwosza. Odwiedziliśmy też Uniwersytet Jagielloński, najstarszą wyższą uczelnię w Polsce. Pani przewodnik opowiadała historię niektórych zabytków, dzieliła się z nami swoimi spostrzeżeniami, przytaczała anegdoty i legendy związane z miejscami, które odwiedzaliśmy. Jeszcze raz udaliśmy się na Wawel. Dotknęliśmy serce dzwonu Zygmunta, odwiedziliśmy groby królów i tych, którzy królom są równi. Zatrzymaliśmy się na chwilę przy Smoku i udaliśmy się do kościoła na Skałce. Wieczorem znów spacerowaliśmy po Starówce. Mimo niesprzyjającej pogody chodziliśmy wśród budowli, które pamiętają dawne wieki, czasy świetności Polski i czasy jej upadku.

26 września wyruszyliśmy w drogę powrotną do Białegostoku. Zajechaliśmy na Jasną Górę, aby pokłonić się Matce Bożej Częstochowskiej, zwierzyć się ze swoich zmartwień i radości. Każdy miał chwilę dla siebie, mógł odwiedzić dowolne miejsce w klasztorze. Po dwugodzinnym pobycie w Częstochowie znów jechaliśmy w stronę Białegostoku. Mijaliśmy po drodze miasta, pola i lasy w jesiennej szacie. Mijaliśmy grzybiarzy i sadowników, którzy zachęcali do kupna darów natury. Coraz bardziej oddalaliśmy się od miejsca, w którym pozostał symboliczny grób Cypriana Kamila Norwida, bezdomnego poety, który wreszcie wrócił do domu.

Stanisława Kossakowska